วันแรกของอาทิตย์

วันแรกที่ทำงานอย่างสบาย

ไม่เครียด

ที่ผ่านมาคงเครียดเกินไปและรับอะไรหลายอย่างมากเกินไป

วันนี้ได้กระจายงานน่าเบื่อออก ก็รู้สึกดีขึ้น

วันนี้ไปทัศนศึกษาที่โรงพิมพ์มา

ไม่มีใครพาไป แค่อยากไปเองเท่านั้น

ได้ความรู้กลับมา พร้อมทั้งความใจดีของเจ้าของโรงพิมพ์

พี่ไม่กั๊กความรู้เลย ปล่อยซะหมดเปลือก

ขอบคุณค่ะ

........

ต้นไม้ 2 ต้นนั้น

มันไม่ตายล่ะ

คิดหาวิธีตั้งนาน มันกลับมาใหม่

เพราะเอามันไปตากแดด

คนขายบอกแดดรำไร

ไม่จริง

แดดแรง แรง ต่างหาก

......

ถนนคนเดินช่วงนี้คนเริ่มน้อยแล้ว

แต่ไอ้ที่ว่าน้อยมันก็ยังเยอะอยู่ดี

เงินเดินสะพัดมาก

ครึกครื้นดีจัง

งานเยอะเกินเหตุ

งานเยอะเกินไป

งานเยอะเกินกำลัง

โอ้ยยยยยยย

นี่หรือเมืองพุทธ

สติแตก

พยายามตั้งสติอยู่

ถ้าเบื่อมากก็จะทำตัวเละเทะ

เช่น ตื่นสาย ให้คนอื่นเปิดออฟฟิศแทน

เข้างานเที่ยง

ออกไปเดินเล่น

นั่งเล่นเอม

กินๆๆๆ

พรุ่งนี้วันเสาแล้ว

ดีใจ

จะไปหาอะไรสนุกทำ

.........

ไปเก็บสตอเบอรี่ที่สะเมิงดีกว่า

อาตี๋ : เจ๊ๆ เอาโลกกลมๆ ใบหนึ่ง ใส่ความสุขด้วยนะ ขายไง

เจ๊ : มันจะขายกันยังไง ไม่มี

อาตี๋ : อ้าวเจ๊ไม่ขายเหรอ

เจ๊ : เจ๊ไม่ขายนี่มันโลกของเจ๊

อาตี๋ : แต่ผมอยากได้

เจ๊ : อยากมีโลกเป็นของตัวเองมันไม่ยากหรอกนะ

เจ๊ : สูดหายใจลึกๆ ทําใจให้สบายๆ เอ้าลองทําดู

......................

......................

เจ๊ : นั่นแหละอย่างนั้น

เจ๊ : ทําได้ดีนิไอ้ตี๋น้อย

อาตี๋ : ขอบคุณครับเจ๊ ผมจะฝึกหายใจลึกๆ ทําใจให้สบายๆ

เจ๊ : ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องไปหาซื้อโลกที่ไหนอีก

ความสุขอยู่ที่ปลายจมูกกลับมองไม่เห็น

เจ๊บ่นคล้อยหลังไอ้ตี๋น้อยยามเดินออกจากร้านไป

.....................

หลังจากนั้นไอ้ตี๋น้อยก็มีความสุขจากลมหายใจของตัวเองอยู่ทุกชั่วขณะ

หายใจเข้า................

หายใจออก.................

ใช้ทุกลมหายใจให้มีค่า นั่นแหละความสุขของการอยู่บนโลกใบนี้

โลกที่สวยงาม